ผมถามพ่อระหว่างนั่งอยู่ในรถ ขณะกำลังเดินทางกลับบ้านว่า สมัยวัยรุ่น พ่อมีอาชีพขับแท๊กซี่แล้วอยู่ดี ๆ มากลายเป็นเจ้าของโชว์รูมขายรถยนต์ มี 5 สาขาขนาดใหญ่ในกรุงเทพได้ยังไง? พ่อตอบด้วยความภูมิใจว่า “กูไม่ได้แค่ขับแท๊กซี่นะ ยังมีรถคว่ำเกือบไม่รอดไปรอบนึง แล้วตอนหลังยังได้ไป Import รถยนต์จากต่างประเทศเข้าไทยอีก” จริง ๆ ผมก็พอรู้เรื่องคร่าว ๆ แล้วล่ะ แต่อยากฟังดีเทล และเวลาให้เขาเล่าเรื่องในอดีต เค้าจะสนุกมาก “อ่ะ.. ยังไง ๆ” ผมถาม จากนั้นสตอรี่ก็มา… พ่อผมเป็นคนกรุงเทพ ส่วนอากง (พ่อของพ่อ) เปิดตลาดแถวสี่แยกบ้านแขก อาม่า (แม่ของแม่) ก็ช่วยทำงาน และขายกาแฟไปด้วย ชีวิตของที่บ้านถือว่าพอไปได้ ส่วนคุณพ่อผมหลังเรียนจบก็ย้ายไปอยู่แถวอีสาน ขับรถแท๊กซี่พาคนข้ามจังหวัด “แถวนั้นมึงให้กูหลับตาขับยังได้” นั่น.. มีขิงใส่ด้วย.. มีอยู่วันหนึ่ง อาม่าได้ข่าวว่าคุณพ่อรถคว่ำ เพราะขับแท๊กซี่ไปปะทะกับรถขนซุง อาม่าที่ปัจจุบันเสียไปแล้วเคยเล่าให้ฟังว่า “วันที่เดินทางไปถึง เห็นสภาพรถ ก็คิดว่าลูกกูไปแล้ว..” แต่ปรากฎว่าไม่เป็นอะไรเลย อีกหลายสิบปีถัดมา วันที่ผมกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศ คุณพ่อให้พระมาองค์หนึ่งแล้วบอกว่า “นี่คือพระที่เขาใส่ตอนที่รถคว่ำ” ขอให้พระคุ้มครองผมเหมือนที่คุ้มครองเค้า […]